สัตว์ลี้ยยงของผม มันคือ หมา หมาของผมตัวได้มาฟรีๆ โดยไปขอคนอื่นเค้ามาเลี้ยง มันเป็นหมา พุดเดิล เพศเมีย สีขาว ตอนนั้นมานน่ารักมากๆ ไม่เหมือนหมาเลย ออกแนวจะเหมือนหนอนบุ้งที่มีขนสีขาวมากกวามั้ง เราตั้งชื่อมันว่า "โมเม" (ก็ไม่รู้ว่ามันเกี่ยวอะไรกับที่บรรยายมาตอนแรก)มันมาอยู่กับที่บ้านของผมตั้งแต่ตอนที่ผมอยู่ ป.5 (น่าจะใช่) ตอนมาตอนแรกเราไม่รู้ว่าจะควรทำอะไร กับมันดี เพราะว่านี้ก็เป็นหมาตัวแรก และเป็นสัตว์ ตัวแรกของที่บ้านเลย ที่บ้านเราก็เลี้ยงมันไปปกติ ให้กิน ข้าว อาหารเม็ด ตามเรื่องตามราว และทุกๆเช้าก่อนที่ผมจะไปเรียน ผมต้องพามันออกไปขี้ ไปเยี่ยว นอกบ้านทุกวัน โดยที่มีโซ่คอยล่ามคอมันไว้ เพราะกลัวมันวิ่งหนี เพราะว่ามันยังไม่ชินกับเรา แต่พอนานๆไปผมก็เริ่มถอดโซ่ให้มัน เดินตามปกติ ตอนนี้มันเริ่มที่จะชินแล้ว มันก็จะวิ่งออก มาเอง แล้วก็กลับเข้าบ้านเอง ตอนนี้ทุกวันที่ผมไปเรียน มันเหมือนอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมอยากกลับบ้านเหลือเกิน คงรู้น่ะว่ามันคือ โมเม เองและ ทุกๆวันที่ผมกลับบ้านไปห มานจะคอยวิ่ง ออกมารับผม กระโดดใส่ผม เพื่อที่จะให้ผมอุ้มมัน และด้วยความที่ขี้อ้อนของมัน เลยทำให้ทุกคนในบ้าน รักมันมาก ทุกๆวันมันก็จะน่ารักแบบนีแหละ
จนมาประมาณตอนที่ผมอยู่ประมาณ ม.ปลาย ผมก็มีหลาน ซึ่งเราก็เลี้ยงหลานที่บ้าน ไปๆมาๆ ก็เลยต้องเลี้ยงทั้งหลานและก็เลี้ยงทั้งหมาไปด้วยกัน (โอ้โห! นรกแท้ๆ 555+) แต่เมื่อทั้งสองคน ต้องอยู่ด้วยกัน เราก็เลยคิดหาวิธีที่ทั้งหลานทั้งหมา จะอยู่กันอย่างสงบให้ได้ แต่ทำยังไง มันก็ไม่ได้ เวลาที่หลานหลับ หมาเห่า หลานตื่น เวลาที่หมากิน หลานแหย่ หมากัด มันเป้นอยู่อย่างนี้เนี้ย จนพ่อของผมเป็นคนตัดสินใจและพูดขึ้นว่า จะเอามันไปให้คนอื่นและกัน พอได้ยินอย่างนั้น ความรู้สึกของผมเหมือนมันชาไปทั้งตัวเลย (ไม่ได้โม้น่ะ) พอมองหน้ามันตอนนั้น เหมือนมันจะรู้ตัวว่าต้องไป มันนอนเอาขาเกยหน้า ทำหน้าเศร้าๆ มันทำให้ผมเศร้ายิ่งกว่า ผมพยายามหาเหตุผลหาอะไรต่างๆนานา มาพูดกับพ่อว่า ไม่ๆๆๆๆๆๆ ยังไง ก็ไม่ จนในที่สุดคนที่ชนะก็คือผม ไม่ใชว่าพ่อไม่รักมันน่ะ แต่เพียงว่ามันจำเป็น ในที่สุดมันก็ได้อยู่กับเราต่อ แต่ไม่นานพอผมมาเรียนที่มหาลัยได้ประมารครึ่งเทอม ตอนนี้ผมอยู่หอ ข่าวร้ายมันก็มาหาผม แม่โทรมาบอกผมว่า โมเม ตายแล้วน่ะ คราวนี้ความรู้สึกของผมไม่ใช่แค่ชาๆ แต่ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ผมร้องไห้ ต่อหน้าเพื่อนๆโดยไม่อายเลย มันเศร้ามากๆ ผม ร้องไห้กับแม่ผ่านโทรสัพท์ ผมถามแม่ว่ามันเป็นอะไรตาย แม่บอกว่า พ่อขับรถเหยียบ แค่นี้และ ไม่มีคำถามอะไรต่อไป
ที่เหลือไว้ก็คงเป้นแค่ความทรงจำดีๆๆ เท่านั้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น